Όταν ένα καλό ροζέ εντυπωσιάζει... 08/21/2009
 Φανταστείτε τη σκηνή: είμαστε καλεσμένοι σε ένα ζευγάρι φίλων που μένει σε ένα εκπληκτικό διαμέρισμα ψηλά στη Βουλιαγμένη, με θέα το "λαιμό" (είπαμε, αν αξίζει τον κόπο κατεβαίνω στα νότια...). Η βραδιά είναι καλοκαιρινή, ωστόσο δροσερή, ειδικά με το Αυγουστιάτικο αεράκι που έρχεται από τη θάλασσα. Το μενού είναι πεντανόστιμο, αλλά όχι αυστηρά καλοκαιρινό. Περιλαμβάνει ψάρι, αλλαντικό, όσπρια, και δύο πλούσιες σαλάτες. Α, και ζεστή σούπα (πρόκειται για σπεσιαλιτέ και ειδική παραγγελία εκ των προτέρων). Η επιλογή του κρασιού που θα συνόδευε όλα τα παραπάνω δεν ήταν ακριβώς δύσκολη, ήθελε όμως κάποια σκέψη... Όπως μαρτυράει βεβαίως ο τίτλος του ποστ και οι φωτογραφίες, η επιλογή ήταν χρώματος ροζέ (αφού ξεκινήσαμε με ένα όμορφο Prosecco για απεριτίφ). Ξέρω ότι αναφέρομαι πολύ συχνά στο ροζέ, στο οποίο έχω ιδιαίτερη αδυναμία, ωστόσο αυτή ήταν (άλλη) μία φορά που το ροζέ όχι μόνο ταίριαξε τέλεια με ένα γεύμα που συντίθεται από ανόμοια στοιχεία, αλλά πραγματικά "έλαμψε" και ανέδειξε πραγματικά το φαγητό και την όλη βραδιά! Για να έχετε πλήρη εικόνα, η σούπα ήταν με κουνουπίδι και ένα ειδικό χαρμάνι Ινδικών μυρωδικών και το κύριο πιάτο ήταν ψητό φιλέτο σολωμού τυλιγμένο με προσούτο και σερβιρισμένο με φακές με μυρωδικά - το πιάτο βασίζεται σε συνταγή του Jamie Oliver, μία έκδοση της οποίας θα βρείτε εδώ. Όσο για τα επιδόρπια, ήταν δύο, και αμφότερα εκπληκτικά: το φημισμένο apple crumble της Αλέας και μία εξαιρετική σοκολατένια pavlova από το Atelier de Patisserie στη Βάρκιζα.      Βέβαια, για να είμαστε και δίκαιοι, το εν λόγω ροζέ κρασί δεν ήταν ότι κι ότι: Ήταν το Rosé Belguardo 2008 από το οινοποιείο Belguardo στην Maremma, στην Τοσκανέζικη ακτή. Το κρασί αυτό είναι ένα εκλεκτό ροζέ από Syrah και Sangiovese, που έχει ωριμάσει για 4 μήνες στις οινολάσπες του (sur lie), ενώ ένα μικρό ποσοστό του έχει υποστεί και μία ελαφρά παλαίωση σε δρύινο βαρέλι. Με λίγα λόγια, είναι ένα καλοδουλεμένο κρασί, δροσιστικό και κομψό, με πικάντικες προεκτάσεις εκεί που χρειάζεται. Το Rosé Belguardo συμπεριλαμβάνεται στο portfolio των κρασιών της μεγάλης οικογένειας Mazzei, αρκετά από τα οποία (κυρίως αυτά από το Fonterutoli στο Chianti Classico) διατίθενται και στην Ελλάδα. Το όμορφο αυτό ροζέ δεν εισάγεται στην Ελληνική αγορά ακόμα, αλλά αυτό ενδέχεται (ελπίζω) να αλλάξει στο μέλλον. Όταν και εφόσον έχω κάποιο νέο επ' αυτού, να είστε σίγουροι ότι θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθουν!... Μια χωριάτικη tarte tatin για το καλοκαίρι 08/19/2009
 Πρόσφατη έρευνα που δημοσίευσε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης αποφάνθηκε ότι οι άντρες πλέον περνούν πολύ περισσότερη ώρα στην κουζίνα σε σύκριση με τη δεκαετία του 60. Αυτό φαίνεται ότι οφείλεται στο γεγονός ότι σήμερα είναι πολύ πιο κοινωνικά αποδεκτό (για να μην πω επιθυμητό, ή και αναμενόμενο) να μαγειρεύει ο άντρας σε σχέση με το παρελθόν, και σε αυτό βοηθάει και η συνεχής αύξηση της δημοτικότητας "macho" αντρικών προτύπων στο χώρο της γαστρονομίας όπως ο Gordon Ramsay, o Jamie Oliver, o Ferran Adria. Το ενδιαφέρον βέβαια είναι ότι, αντίστοιχα, ο χρόνος ενασχόλησης στην κουζίνα για τις γυναίκες έχει μειωθεί σημαντικά. Σε αυτή την περίπτωση φαντάζομαι ότι ευθύνεται η στροφή της πλειονότητας των γυναικών προς την καριέρα (και άρα μακριά από το σπίτι και την κουζίνα), αλλά και η απουσία, ενδεχομένως, δυνατών γυναικείων προτύπων με μεταδοτικότητα και υψηλό προφίλ (μία Nigella δεν φέρνει την άνοιξη...). Ο νέος όρος που έχει αρχίσει να "παίζει" πολύ τον τελευταίο καιρό αναφορικά με τον άντρα που βάζει ποδιά, μπαίνει στην κουζίνα και δημιουργεί με κέφι είναι ο Gastrosexual (κατά το Metrosexual, κλπ). Δεν ξέρω αν εγώ ασπάζομαι τη νέα αυτή κατηγορία - ή και αν ταιριάζω στο προφίλ της - πάντως σας έχω σήμερα μία συνταγή εύκολη, νόστιμη, ελαφριά και άκρως καλοκαιρινή. Επιπλέον είναι και ιδιαίτερα επίκαιρη, καθώς διάγουμε την εποχή που οι ντομάτες - οπτικώς και γευστικώς - είναι στα καλύτερά τους. Πρόκειται για την Χωριάτικη Tarte Tatin. Η Tarte Tatin είναι η περίφημη "ανάποδη τάρτα" και συνήθως γίνεται με μήλο, αχλάδι ή κάποιο άλλο φρούτο. Το μυστικό της είναι το γεγονός ότι ψήνεται ανάποδα, έτσι ώστε το φρούτο να καραμελώνει στον πάτο του ταψιού, όσο η ζύμη ροδίζει στην εξωτερική του επιφάνεια. Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου μία συνταγή για αλμυρή Tarte Tatin με βάση τη ντομάτα, και αποφάσισα να την "πειράξω" αρκετά, για να της δώσω μία αυστηρά Ελληνική και καλοκαιρινή απόχρωση. Μπορεί λοιπόν το copyright της αρχικής συνταγής να μη μου ανήκει, αυτό όμως της χωριάτικης που σας προτείνω είναι απόλυτα δικό μου. Ας τη δούμε...   Για μία τάρτα για 4 άτομα (μέγεθος ατομικής πίτσας) θα χρειαστείτε: - 6 μέτριες (ή πιο πολλές μικρότερες) ώριμες ντομάτες - 350 γραμμάρια μανούρι - 1/2 πράσινη πιπεριά ψιλοκομμένη - 1 μικρό κρεμμύδι ψιλοκομμένο - 1 φύλλο χωριάτικης σφολιάτας (όποιος προτιμάει ανοίγει φύλλο) - 2 κορφούλες φρέσκο βασιλικό - 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο, 1 κύβο βούτυρο λιωμένο - 1 αυγό χτυπημένο μαζί με 1 κουταλιά της σούπας μουστάρδα Dijon - χοντρό αλάτι, φρέσκο πιπέρι κατά βούληση Ξεκινάμε αποφλοιώνοντας τις ντομάτες (αυτό θα γίνει πολύ πιο εύκολα αν τις ζεματίσουμε σε ζεστό νερό πρώτα). Στη συνέχεια τις κόβουμε στη μέση και αφαιρούμε τα σπόρια και τα πολλά ζουμιά. Τις εναποθέτουμε σε ταψάκι με σχάρα και τις μαραίνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 20 λεπτά, έτσι ώστε να αφυδατωθούν αρκετά και να βγάλουν την όμορφη γεύση της ψητής ντομάτας Λαδώνουμε το ταψί στον πάτο και στα γύρω τοιχώματα, και προσθέτουμε το λιωμένο βούτυρο. Στρώνουμε τις ντομάτες πρώτες στον πάτο του ταψιού (η κομμένη πλευρά προς τα πάνω), προσέχοντας να είναι η στρώση συμπαγής και με όσο λιγότερα κενά γίνεται. Πασπαλίζουμε από πάνω ψιλοκομμένο κρεμμύδι, πιπεριά και βασιλικό, και αλατοπιπερώνουμε. Προσθέτουμε μία στρώση μανούρι κομμένο σε λεπτές φέτες, προσέχοντας να είναι επίσης συμπαγής με ελάχιστα κενά. Αλείφουμε την σφολιάτα με το μείγμα αυγού και μουστάρδας και από τις 2 μεριές, και κλείνουμε με το φύλλο της σφολιάτας την τάρτα, πιέζοντας τις γύρω άκρες προς τα μέσα. Ψήνουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 225 βαθμούς για 35 λεπτά, ή μέχρι να ροδίσει όμορφα το φύλλο από πάνω. Όταν η τάρτα ψηθεί, την αφήνουμε λίγο να κρυώσει, περνάμε το μαχαίρι γύρω-γύρω από τις άκρες του ταψιού για να αποφύγουμε οποιοδήποτε ενδεχόμενο να έχει κολλήσει κάποια ακρούλα, και αναποδογυρίζουμε γρήγορα σε στρογγυλή πιατέλα. Προσθέτουμε φρέσκο βασιλικό από πάνω και σερβίρουμε. Αν είστε σαν κι εμένα, και δεν μπορείτε να φανταστείτε γεύμα χωρίς κρέας, τι πιο ταιριαστό (και εξίσου καλοκαιρινό) για να το συνοδεύσει από τηγανητά κεφτεδάκια (μμμ...); Όσο για το κρασί που θα συνδυάσουμε με το πιάτο αυτό, η πρότασή μου - όπως είμαι σίγουρος ότι φαντάζεστε - έχει χρώμα ροζέ. Και μάλιστα, για να ταιριάξουμε απόλυτα με το όμορφο άρωμα της ντομάτας, θα διάλεγα ένα ροζέ από Ξινόμαυρο, ας πούμε τις Ακακίες 2008 του Κυρ-Γιάννη. Σούπερ! Κλείνω λέγοντας ότι η ίδια έρευνα που ανέφερα στην αρχή παρατήρησε επίσης ότι η έννοια του γεύματος στο οικογενειακό τραπέζι έχει εξασθενήσει απίστευτα. Λόγω ωραρίων, δουλειάς, lifestyle, κλπ, τρώμε πλέον στα όρθια, στον καναπέ, στο γραφείο, μπροστά στην τηλεόραση, αλλά όχι όπως παλιά, μαζεμένοι γύρω από το τραπέζι - κάτι που φαίνεται ότι θυμόμαστε μόνο όταν έχουμε καλεσμένους. Η στιγμή που η οικογένεια (όσο μικρή ή μεγάλη κι αν είναι) τρώει μαζί στο τραπέζι είναι ιερή - και το λέω με την κοινωνική, και όχι με καμία θρησκευτική έννοια. Κρίμα δεν είναι ο τρόπος ζωής μας να μας την στερεί;... To Αυγό που Πάει Παντού 06/14/2009
 Σκεφτείτε το λιγάκι: τι ποσοστό από τις συνταγές που περιέχει το μέσο βιβλίο μαγειρικής περιλαμβάνει αυγά ανάμεσα στα βασικά συστατικά του προτεινόμενου πιάτου; Δύσκολο να απαντήσει κανείς με ακρίβεια, το σίγουρο όμως είναι ότι το ποσοστό θα είναι πολύ-πολύ υψηλό. Απ' την άλλη, πόσα βιβλία μαγειρικής ξέρετε που να είναι 100% αφιερωμένα στο αυγό; Πέρα από το γνωστό βιβλίο "eggs" του Michel Roux, το χάος - ειδικά σε επίπεδο Ελληνικής γλώσσας και κουζίνας. Όχι πια, όμως... Ξεφυλλίζω το πολύ όμορφο βιβλίο To Αυγό που Πάει Παντού της Βίκυς Σμυρλή, και είμαι κατενθουσιασμένος. Και μη νομίσετε ότι είναι απλά βιβλίο συνταγών... Περιέχει όλα όσα νομίζουμε ότι ξέρουμε (αλλά δεν) για το αυγό - ιστορικά στοιχεία, μυστικά, tips για το πως να διαλέξουμε αυγά σωστά, σημαντικές πληροφορίες για θέματα υγείας και υγιεινής, και βέβαια συνταγές. Οι συνταγές που περιέχει το βιβλίο είναι και Ελληνικές και διεθνείς και αφορούν σε ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς: ορεκτικά, κύρια πιάτα, σάλτσες, έθνικ πιάτα, γλυκά, και πάει λέγοντας. Σημαντικό στοιχείο (πάντα σε θέματα φαγητού και μαγειρικής κατά τη γνώμη μου) είναι οι εξαιρετικές φωτογραφίες των διαφόρων πιάτων και χρήσεων του αυγού, που είναι τραβηγμένες από τον Γιάννη Σμαραγδή. Επιπλέον, πολύ σημαντική είναι η επιστημονική γνώση που μοιράζεται με τον αναγνώστη ίσως ο πλέον ειδικός στο θέμα, ο Γιάννης Βλαχάκης, της ομώνυμης πρωτοπόρου εταιρείας στα αυγά, που είναι και υποστηρικτής της έκδοσης αυτής. Α, και για να εξηγούμαστε... Για πολλούς το αυγό θεωρείται φοβερά δύσκολο να συνδυαστεί με κρασί, λόγω της ουδέτερης αρωματικότητας και εύθραυστης γεύσης του. Εγώ διαφωνώ. Προφανώς αν πρόκειται να φάμε ένα βραστό αυγό με το κουταλάκι ο συνδυασμός με κρασί θα είναι μία (σχεδόν ακατόρθωτη) πρόκληση. Ωστόσο, από τη στιγμή που από τη φύση τους οι συνταγές που βασίζονται στο αυγό είναι σύνθετες, τόσο τα λοιπά συστατικά όσο και ο τρόπος ψησίματος μας δίνουν πολλές και εύκολες "γέφυρες" για συνδυασμούς με κρασί, αρκεί να έχουμε όρεξη και φαντασία. Έτσι, αν για παράδειγμα ετοιμάζετε για τον αγαπημένο ή την αγαπημένη σας scrambled eggs με φρέσκο βούτυρο ή κρέμα γάλακτος, αξιοποιήστε τα φρέσκα αρώματα και την οξύτητα ενός Prosecco ή μίας NV Σαμπάνιας. Αν, από την άλλη, στην ίδια συνταγή προσθέσετε καπνιστό σολωμό ή τρούφα, τότε μη διστάσετε να ισορροπήσετε με τη γεμάτη γεύση μίας vintage Σαμπάνιας (άλλωστε προφανώς η περίσταση θα το καλεί...). Αν φτιάχνετε μία ομελέτα με αλλαντικά και φρέσκια ντομάτα, δροσιστείτε με ένα όμορφο και ελαφρύ ροζέ. Τέλος, αν απλά το σφιχτοβρασμένο αυγό αποτελεί ένα ακόμα μεζεδάκι δίπλα σε άλλα όπως ντολμαδάκια, ελιές, σαγανάκι, κεφτεδάκια, κλπ, τότε τι καλύτερο για να συμπληρώσει την εικόνα από μία καλή ρετσίνα;Αυτά πολύ επιγραμματικά, γιατί αν αρχίσω να σας μιλάω για συνδυασμούς με πίττες, σουφλέ, τάρτες, κλπ, δεν θα τελειώσω ποτέ!... Η πρωτοποριακή έκδοση "To Αυγό που Πάει Παντού" θα συμπληρώσει κάθε μερακλήδικη βιβλιοθήκη, αν και είναι από τα βιβλία που σπάνια θα ξεκουράζεται στο ράφι, και πιο συχνά θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της κουζίνας. Θα το βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία στην τιμή των €24.  Είναι γεγονός ότι δεν είμαι τύπος της θάλασσας. Δεν τρελαίνομαι για θαλασσινά μπάνια, ηλιοθεραπεία, και όλα τα συναφή. Μου αρέσουν όμως φοβερά οι θαλασσινές γεύσεις. Και έχω παρατηρήσει ότι κάποιες από αυτές, με την πρώτη κιόλας μπουκιά, σου δίνουν την αίσθηση ότι είσαι δίπλα στο κύμα, και σε πλημμυρίζουν με την αίσθηση της θάλασσας, όσο μακριά κι αν μένεις ή βρίσκεσαι από αυτήν.Σε ένα τέτοιο πιάτο, πλημμυρισμένο από γεύση θάλασσας, αφορά η συνταγή που σας παρουσιάζω παρακάτω. Είναι φοβερά εύκολη, ελαφριά, και είμαι σίγουρος ότι θα ενθουσιάσει κάθε καλοφαγά που τρελαίνεται για την γεύση του ιωδίου στη γλώσσα. Θα χρειαστείτε: Αλάτι χοντρό θαλασσινό (εγώ χρησιμοποιώ "αφράλα" από την Κεφαλλονιά, μαζεμένη με το χέρι) Παρθένο ελαιόλαδο 4 σκελίδες σκόρδο Μία πιπεριά πράσινη καυτερή 1 πακέτο Tonnarelli al nero di seppia (Μαύρα ζυμαρικά φτιαγμένα με μελάνι σουπιάς) 1 βαζάκι τρίμμα αυγοτάραχου Τρικαλινός Φρέσκο μαϊντανό Εκτέλεση: Βράζουμε τα Tonnarelli για 10 λεπτά περίπου σε μπόλικο νερό και αλάτι. Ταυτόχρονα δεν τρίβουμε, αλλά κόβουμε το σκόρδο και την πιπεριά σε πολύ λεπτές ροδέλες (με πολύ κοφτερό μαχαίρι ή ξυράφι). Προσθέτουμε ή αφαιρούμε σκόρδο και πιπεριά από τη συνταγή, ανάλογα με το πόσο σκορδάτο ή/και καυτερό θέλουμε το αποτέλεσμα. Ζεσταίνουμε το λάδι σε μεγάλη κατσαρόλα χωρίς να το αφήσουμε να κάψει και ζεματάμε το σκόρδο και την πιπεριά, έτσι ώστε να πάρουν χρυσό χρώμα, αλλά όχι να καούν. Όταν η διαδικασία αυτή έχει ολοκληρωθεί, προσθέτουμε τα στραγγισμένα και βρασμένα Tonnarelli και ανακατεύουμε ευγενικά, ώστε να λαδωθούν ομοιόμορφα. Στο σημείο αυτό προσθέτουμε το τρίμμα του αυγοτάραχου (υπολογίζουμε 2 κουταλάκια του γλυκού ανά μερίδα) και ξανα-ανακατεύουμε. Σερβίρουμε προσθέτοντας στο πιάτο τριμμένο φρέσκο μαϊντανό.   Όπως καταλαβαίνετε, όλη η διαφορά στη συνταγή αυτή γίνεται από το μελάνι της σουπιάς στα ζυμαρικά, και βέβαια από το αυγοτάραχο, το οποίο "ποτίζει" τη ζεστή πάστα και της δίνει μία απόλυτα θαλασσινή διάσταση. Το σκόρδο και η καυτερή πιπεριά "μπαλαντζάρουν" τη θαλασσίλα και δίνουν στο πιάτο μία πικάντικη νότα, ενώ ο φρέσκος μαϊντανός το κάνει ακόμα πιο ανάλαφρο και καλοκαιρινό. Ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης το λάδι, το οποίο πρέπει να είναι της καλύτερης δυνατής ποιότητας για να δώσει απλόχερα όλη τη φρουτάδα της ελιάς και να προσδώσει στο πιάτο Μεσογειακή ταυτότητα.  Δεν έχει κανείς συχνά την ευκαιρία να παρακολουθήσει live τη Fiona Beckett, κορυφαία οινογράφο με εξειδίκευση στον συνδυασμό κρασιού και φαγητού, επί το έργον. Εμένα η ευκαιρία αυτή μου δόθηκε πρόσφατα, κατά το τελευταίο μου ταξίδι στο Λονδίνο, όταν παρουσίασε ένα workshop σχετικά με τον συνδυασμό αλλαντικών και κρασιών. Η εκδήλωση έγινε στο πλαίσιο του ετήσιου δείπνου του Circle of Wine Writers, νωρίς το απόγευμα της Δευτέρας. Και παρότι το πρόγραμμά μου εκείνη την ημέρα ήταν απίστευτα πιεσμένο, έβαλα τα δυνατά μου για να φτάσω νωρίς και να πιάσω καλή θέση. Η Fiona είναι εξαιρετική γνώστρια, παρουσιάστρια αλλά και φίλη, οπότε δεν θα το έχανα με τίποτα... Το συγκεκριμένο workshop είχε "διαδραστικό" χαρακτήρα, αφού περιελάμβανε διάφορα είδη κρασιών, καθώς και μία ομάδα από αρκετά διαφορετικά αλλαντικά, με στόχο να βγάλουμε όλοι μαζί συμπεράσματα - άλλωστε το κοινό απαρτιζόταν αποκλειστικά από οινογράφους που είτε έτσι είτε αλλιώς ασχολούνται με το συγκεκριμένο θέμα. Τα κρασιά ήταν πολύ ενδιαφέροντα και ανάμεσά τους υπήρχαν και αρκετές πρωτότυπες λευκές, ροζέ και ερυθρές επιλογές από όλο τον κόσμο. Η Fiona μάλιστα πειραματίστηκε προσθέτοντας και ένα Ασύρτικο από τη Σαντορίνη στην λίστα των κρασιών. Το πείραμα δυστυχώς δεν πέτυχε, κι αυτό επειδή η συγκεκριμένη φιάλη ήταν δυστυχώς πολύ ταλαιπωρημένη και με εμφανή σημάδια οξείδωσης, γι αυτό και έχασε - αντί να κερδίσει - τις εντυπώσεις. Είμαι σίγουρος ότι μία φρέσκια Σαντορίνη ή, ακόμα καλύτερα, μία βαρελάτη Σαντορίνη θα είχε πιο θετικά αποτελέσματα. Γενικά τα αλλαντικά προσφέρονται για τέτοιου είδους παιχνίδια με διαφορετικά κρασιά, καθώς διαθέτουν δύο πολύ βασικά χαρακτηριστικά που τα κάνουν ιδιαίτερα "wine-friendly": αλάτι και λίπος. Αν προσθέσουμε δε και δύο ακόμα στοιχεία, τα μπαχαρικά και το κάπνισμα, τότε το εύρος των κρασιών με τα οποία μπορούμε να πειραματιστούμε γίνεται σημαντικά μεγαλύτερο.    Δεν λέω παραπάνω σε αυτή τη φάση, γιατί θέλω να πειραματιστώ ο ίδιος λίγο ακόμα, και να οργανώσω ένα ανάλογο workshop εδώ στην Αθήνα. Και επειδή θα είστε όλοι καλεσμένοι, θα ήταν κρίμα να σας χαλάσω την έκπληξη, αλλά και να σας περιορίσω τη φαντασία... Αν στο μεταξύ θέλετε να διαβάσετε τις εντυπώσεις της ίδιας της Fiona Beckett από το workshop που μας παρουσίασε στο Λονδίνο, δεν έχετε παρά να κάνετε κλικ σε αυτό εδώ το link. Περί τυρού και οίνου (ξανά) ο λόγος... 04/08/2009
 Λοιπόν, όσοι με καλούν στο σπίτι τους για φαγητό (το λέω γιατί δεν ξέρεις ποτέ...) πρέπει να γνωρίζουν ότι, εκτός των κρασιών, με τα οποία μου αρέσει πάντα να "ντύνω" το γεύμα - εφόσον ο οικοδεσπότης ή η οικοδέσποινα δεν έχουν πρόβλημα, βεβαίως - έχω και μία μανία με τα τυριά. Συχνά μάλιστα, σχεδιάζω και επιμελούμαι ενός ολοκληρωμένου "cheese & wine session" (κατά τα Αγγλοσαξωνικά πρότυπα) ένα στάδιο πριν το επιδόρπιο, ταιριάζοντας διαφορετικά τυριά με ξηρά αλλά και ημίξηρα ή γλυκά κρασιά. Μία Τσικνοπέμπτη αλλιώτικη από τις άλλες... 02/25/2009
 Ξεκίνησα να σας λέω λοιπόν για το Τσικνοπεμπτιάτικο δείπνο που απολαύσαμε μετά την κάθετη γευσιγνωσία των κρασιών του Κτήματος Γεροβασιλείου. Το γεύμα έλαβε χώρα, όπως και η γευσιγνωσία, στο εστιατόριο Milos, στο Ξενοδοχείο Athens Hilton, και νομίζω ήταν το πιο ανορθόδοξο δείπνο Τσικνοπέμπτης που θυμάμαι, τουλάχιστον τα τελευταία (αρκετά) χρόνια. Κι αυτό κυρίως γιατί ήταν ιδιαίτερα πολιτισμένο και υψηλής αισθητικής και γεύσης, είχε αρκετά μη-κρεατικά στοιχεία, και τα κρεατικά του ήταν πιο σπάνια και όχι ακριβώς οι γεύσεις της Ελληνικής υπαίθρου που απολαμβάνουμε συνήθως τέτοια μέρα σε κάποια χασαποταβέρνα... Συγκεκριμένα:    Το επόμενο πιάτο ήταν ριζότο με παλαιώμένη παρμεζάνα και μαύρη τρούφα Κατερίνης. Συνόδευσα το πιάτο αυτό με τον λευκό Όβηλο 03, η αρωματική εξέλιξη του οποίου έδεσε πολύ καλά με τα ιδιαίτερα αρώματα του μανιταριού. Και μετά μπήκαμε στο κρέας... Το οποίο ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο ribeye steak από μοσχαρίσιο κρέας της εκλεκτής ράτσας Hereford. Το κρέας ήταν σιτεμένο για 6 εβδομάδες και προερχόταν από ειδικό εκτροφείο στην Σουηδία. Σερβιρίστηκε με πουρέ πατάτας και λαχανικά σωτέ, ενώ για να δοθεί μία ακόμα πιο έντονη νότα Τσικνοπέμπτης άρχισαν να κυκλοφορούν στα τραπέζια πιατέλες με αρνίσια παϊδάκια, επίσης Σκανδιναβικής προέλευσης. Με το μοσχαρίσιο κρέας, που είχε πιο εξευγενισμένη και λιγότερο έντονη γεύση, συνόδευσα το Κτήμα Γεροβασιλείου 98, το οποίο φάνηκε από τη γευσιγνωσία ότι ήταν ένα πολύ κομψό και όμορφα εξελιγμένο στο χρόνο ερυθρό κρασί. Με την έντονη γεύση του αρνιού που ακολούθησε, όμως, στράφηκα προς την εσοδεία 2003 της ίδιας ετικέτας, που, εκτός από την πιο έντονη και πικάντική αρωματικότητά του, είχε και πολύ πιο σφικτές τανίνες, που ήταν επιβεβλημένες για να "κάνουν καλά" το παΐδι.    Το γεύμα ολοκληρώθηκε με κίτρινα τυριά (παλαιωμένη γραβιέρα Κρήτης και Σαν Μιχάλη) που συνοδεύτηκαν με γλυκό του κουταλιού και αποξηραμένο σύκο γεμιστό με καρύδι, καθώς και επιδόρπιο ζεστής σοκολάτας με παγωτό κάρδαμο.   Ένα ευχάριστο δείπνο στη Φλωρεντία 01/18/2009
 Μέχρι να μαζευτούμε όλα τα μέλη της αποστολής στο ξενοδοχείο πέρασε πολύ η ώρα. Ίσως γι αυτό για το πρώτο βράδυ είχε προγραμματιστεί ένα δείπνο με μινι-γευσιγνωσία των κρασιών και των γεύσεων της περιοχής, ώστε να αποσυρθούμε νωρίς και να μαζέψουμε δυνάμεις για την αυριανή ημέρα που έχει full πρόγραμμα.   Το κυρίως πιάτο ήταν ταλιάτα από την διάσημη ράτσα αγελάδας της περιοχής, την Chianina (από το ίδιο κρέας από το οποίο προέρχεται η διάσημη Bistecca alla Fiorentina), με ξεροψημένες πατάτες με δενδρολίβανο, και με σαλάτα. Μαζί σερβιρίστηκε ένα εξαιρετικό Brunello di Montalcino DOCG (βρήκαν το ευαίσθητο σημείο μου - κι αυτό είναι μείον μου, που θα έλεγε και ο γνωστός αοιδός), το La Poderina 2003. Όμορφα τανικό, με εξαιρετική διάρκεια, ανοικτό, γεμάτο, πολύπλοκο, ήταν ένα ποίημα. Ειδικά όσο έμενε στο ποτήρι, τόσο πιο πολύ μας αποκάλυπτε την ομορφιά του. Με εντυπωσίασε τόσο πολύ που αποφάσισα να του συγχωρήσω τον αλκοολικό βαθμό 14.5% που διάβασα στην ετικέτα και σοκαρίστηκα (είπαμε, ζεστό το καλοκαίρι του 2003, αλλά μην το παρακάνουμε...).    Κάθισα στο τραπέζι με μία ευχάριστη παρέα από συνάδελφους δημοσιογράφους οίνου από την Ολλανδία, την Τσεχία, την Ουγγαρία, τη Βουλγαρία. Αύριο θα γνωρίσω και τους υπόλοιπους. Για την αυριανή ημέρα το πρόγραμμα προβλέπει απανωτές επισκέψεις σε οινοποιεία στο Chianti Classico, μεσημεριανό στην ίδια περιοχή, και στη συνέχεια γευσιγνωσία, δείπνο και διανυκτέρευση στη Σιένα. Φωτορεπορτάζ από το Il Vino στο Παρίσι 01/12/2009
 Καθώς το υλικό από το ταξίδι στο Παρίσι δεν έχει εξαντληθεί ακόμα, στο In2Life σήμερα δημοσιεύεται μία παρουσίασή μου για το απίστευτο εστιατόριο Il Vino. Πρόκειται για ένα δημιούργημα του παγκοσμίως φημισμένου sommelier Enrico Bernardo, στο οποίο πήγα συστημένος από έναν άλλο κορυφαίο sommelier, τον φίλο μου Γιώργο Λούκα.    Στην δεύτερη ομάδα έχουμε το πραγματικά απίστευτο μοσχαρίσιο φιλέτο που παρήγγειλε η σύζυγος, και το οποίο γαρνιρίστηκε με αυτές τις νοστιμότατες αλλά και εντυπωσιακές πατάτες που βλέπετε από πάνω (συνοδεύτηκε από ένα όμορφο Αυστραλέζικο Shiraz του 06), καθώς και τα επιδόρπιά μας: Τάρτα σοκολάτα με demi-glace καφέ από τον Παναμά και φύλλα χρυσού, καθώς και γλυκό κάστανο με φρούτα του δάσους. Και τα δύο επιδόρπια συνοδεύτηκαν από ένα πραγματικά μοναδικό Trockenbeerenauslese no 7 του (αείμνηστου) Kracher, από μία επιβλητική φιάλη double magnum που άνοιξε για χάρη μας!    Η εμπειρία Il Vino προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους οινόφιλους που αγαπούν το καλό φαγητό (έννοιες που βεβαίως πηγαίνουν χέρι με χέρι...). Μπορείτε να διαβάσετε την πλήρη παρουσίαση και να βρείτε στοιχεία επικοινωνίας με το Il Vino κάνοντας κλικ σε αυτό εδώ το link.  Συγχωρήστε μου τον πομπώδη τίτλο, αλλά ζήλεψα από τα περιοδικά αυτοκινήτου που συχνά αναγράφουν με τεράστια γράμματα στο εξώφυλλο τίτλους του στυλ "Οδηγούμε πρώτοι το μοντέλο GT Turbo X της μάρκας τάδε..."!  | ________________________ 
Γράφει και υπογράφει **************************** *ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ*
* Το Σάμος Grand Cru 08 διακρίνεται στα βραβεία Decanter σύμφωνα με ζωντανή ανταπόκριση της Jancis Robinson από την τελετή, μέσω Twitter! * O Michael Doukakis επισκέφτηκε το Κατώγι Αβέρωφ στο Μέτσοβο, όπου ξαναγήθηκε στο οινοποιείο και δοκίμασε τα κρασιά του * Δύο χρυσά μετάλλια απέσπασε το Κτήμα Παυλίδη στο διαγωνισμό Concours Mondial de Bruxelles για το ΤΗΕΜΑ Λευκό 2008 και το Assyrtiko 2008 
Professional Member  Custom Search       Ενότητες:All Αρχείο:September 2009 Διαβάζω: Επίσημος Χορηγός Διοργάνωσης Εκδηλώσεων:    |
RSS Feed