 Και αφού περί οινικών αναγνωσμάτων ο λόγος, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να αναζητήσετε στα σημεία διανομής ξένου τύπου το τεύχος Αυγούστου του Wine & Spirits. Το γνωστό Αμερικάνικο περιοδικό δείχνει ανοιχτά για άλλη μια φορά τα φιλικά του αισθήματα προς το Ελληνικό κρασί: αφ' ενός δημοσιεύει ένα μεγάλο άρθρο για το Αμύνταιο, στο οποίο παρουσιάζει (και εκθειάζει) τα μεγάλα οινοποιεία της περιοχής - Κτήμα Άλφα, Κτήμα Κυρ-Γιάννη, Συνεταιρισμός Αμυνταίου, καθώς και το Κτήμα Βογιατζή, που βρίσκεται λίγο πιο κάτω, στο Βελβεντό. Αφ' ετέρου, οι συνεργάτες του περιοδικού δοκίμασαν και βαθμολόγησαν 191 Ελληνικά κρασιά γι αυτό το τεύχος. 32 από αυτά κρίθηκαν εξαιρετικά (Exceptional) και απέσπασαν βαθμολογία από 90 και πάνω, ενώ 31 διακρίθηκαν για την καλή σχέση ποιότητας-τιμής τους (Best Buy). Αν αγοράσετε το τελευταίο αυτό τεύχος του Wine & Spirits, θα γνωρίσετε ακόμα μέσα από τις σελίδες του την απίστευτα ενδιαφέρουσα γαστρονομία της Χώρας των Βάσκων, αλλά και τους νέους "Τεκιλιέ", οι οποίοι - μετά τους Σομελιέ και τους Φρομελιέ - αναλαμβάνουν να συνδυάσουν πιάτα της μοντέρνας διεθνούς κουζίνας με κοκτέιλς που περιέχουν τεκίλα, και όχι μόνο. Μπορείτε να πάρετε μία συνοπτική ιδέα της βασικής θεματολογίας του τεύχους κάνοντας κλικ σε αυτό εδώ το link. Για άλλη μια φορά λοιπόν, Καλή Ανάγνωση!... Όταν ομορφιά και κρασί γίνονται ένα!... 06/21/2009
 H Laetitia Bléger, κριτής στο διαγωνισμό Féminalise Η καλλονή που βλέπετε στη φωτογραφία (και σε αυτές που ακολουθούν, βέβαια) είναι η Laetitia Bléger, η οποία το 2004 είχε ανακηρυχτεί Μις Γαλλία. Στη συνέχεια όμως, μία απερισκεψία, και συγκεκριμένα μία γυμνή φωτογράφηση για το PLAYBOY,της στέρησε τον τίτλο, διαλύοντάς της έτσι, ουσιαστικά, κάθε πιθανή προοπτική για καριέρα στο μόντελινγκ. Η Laetitia βέβαια δεν τα εβαψε μαύρα και κινήθηκε γρήγορα, με αποτέλεσμα ό,τι έχασε η πασαρέλα να το κερδίσει το κρασί. Κι αυτό γιατί οι γονείς της είναι ιδιοκτήτες του οινοποιείου Domaine du Windmuehl στο Saint-Hippolyte της Αλσατίας, όπου η Laetitia εργάζεται πλέον ως διευθύντρια μάρκετινγκ, και μάλιστα έχει συμβάλει σημαντικά στην εμπορική και επικοινωνιακή ανάπτυξη του οινοποιείου. Όχι, μη φανταστείτε ότι όλα οφείλονται στην ομορφιά της και στον (τελικά προσωρινό) τίτλο της. Απλά η Laetitia αποφάσισε να "χτίσει" πάνω στη δημοσιότητά της και έχει λανσάρει καινούρια εικόνα για τα κρασιά του οικογενειακού οινοποιείου, συμπεριλαμβανομένου και του εικονιζόμενου "Precieux by Laetitia", ενός λευκού blend με βάση το Gewurztraminer που γίνεται ανάρπαστο σε κάθε ράφι που εμφανίζεται! Παρεμπιπτόντως, η Laetitia έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κλάδου, καθώς από πέρυσι είναι Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του διαγωνισμού Féminalise, κατά τον οποίον 250 αυστηρά επιλεγμένες γευσιγνώστριες αξιολογούν σχεδόν 1800 ετικέτες από 700 παραγωγούς από όλη τη Γαλλία και βραβεύουν τις καλύτερες!     Το οινοποιείο του Claude Bléger, πατέρα της Laetitia, παράγει μία αρκετά μεγάλη γκάμα κρασιών από τις τυπικές ποικιλίες της Αλσατίας, όπως το Riesling, το Gewurztraminer, το Pinot Noir, το Pinot Gris, κ.α. Επιπλέον διαθέτει εστιατόριο, wine bar και ξενώνα. Όλη δε αυτή η ιστορία ξεκίνησε επειδή έκανα έρευνα για οινοποιεία προς επίσκεψη και ξενώνες προς διαμονή στο πλαίσιο επικείμενου ταξιδιού στην Αλσατία. Όπως καταλαβαίνετε, η έρευνά μου μόλις ολοκληρώθηκε!...  Γοητευμένη δηλώνει η διάσημη Jancis Robinson MW, παγκόσμια αυθεντία στο οινικό στερέωμα, από τα κρασιά της Τουρκίας. Σε εκτενείς παρουσιάσεις που έκανε πρόσφατα τόσο στην εβδομαδιαία στήλη της στους Financial Times, όσο και στην δημοφιλή συνδρομητική ιστοσελίδα της, μιλάει με τα καλύτερα λόγια για την εκκολαπτόμενη οινική κουλτούρα στην σύγχρονη Τουρκία, καθώς και για τα ενδιαφέροντα κρασιά που προκύπτουν από ντόπιες ποικιλίες που (σε μένα τουλάχιστον) φαίνεται αδύνατο να προφέρει κανείς, εκτός ίσως από την σαφώς πιο "ευκολο-πρόφερτη" για εμάς ποικιλία Vasilaki (χμμμ...). Μη παρεξηγήσετε το ύφος και το σκοπό μου σας παρακαλώ. Δεν βλέπω το πράγμα εθνικιστικά, και δεν έχω κανένα λόγο να αμφιβάλλω την αξία των Τούρκικων κρασιών, τη στιγμή που την επιβεβαιώνει μία τόσο διακεκριμένη οινογράφος. Απεναντίας, θεωρώ αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι μπορεί να αναπτυχθεί οινική κουλτούρα σε ένα (ενίοτε) αυστηρό Μουσουλμανικό κράτος, ειδικά όταν η ίδια η Κυβέρνηση επιβάλλει (αν καταλαβαίνω καλά από το άρθρο της Jancis) ειδικό φόρο 63% στο κρασί και επιπλέον ΦΠΑ, κάνοντας την τιμή του σχεδόν απαγορευτική. Χώρια που δεν αποκλείεται ο ανταγωνισμός (ειδικά αν βρίσκεται τόσο κοντά μας και είναι ουσιαστικός) να μας κάνει ακόμα καλύτερους. Ο μόνος λόγος που έχω ένα μικρό παράπονο από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι - αν δεν κάνω λάθος - η τελευταία φορά που βρέθηκε η Jancis στην Ελλάδα ήταν το 2004. Το ότι έχει ένα απίστευτα φορτωμένο πρόγραμμα είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, αναρωτιέμαι όμως κατά πόσο την έχουμε ξαναπροσκαλέσει έκτοτε, προκειμένου να διαπιστώσει και να σχολιάσει την τεράστια εξέλιξη του Ελληνικού κρασιού την τελευταία 5ετία. Έχω προσωπική άποψη για την δεδομένη και μεγάλη συμπάθεια της Jancis για τα κρασιά μας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, τη στιγμή που όλες (στην κυριολεξία) οι οινοπαραγωγικές χώρες του κόσμου ανταγωνίζονται η μία την άλλη για την προσοχή του αντιπάλου (από αυτή την πλευρά του Ατλαντικού) δέους του Robert Parker, φοβάμαι ότι όσο αδρανούμε, τόσο θα διατρέχουμε τον κίνδυνο να επαληθεύσουμε τη λαϊκή σοφία που λέει ότι "μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται"... Αν θέλετε να διαβάσετε το πρόσφατο άρθρο που έγραψε η Jancis στους Financial Times για την πρώτη της εμπειρία με τα κρασιά της Τουρκίας, με τίτλο The New Ottoman Emperors (Οι Νέοι Οθωμανοί Αυτοκράτορες), μπορείτε να κάνετε κλικ σε αυτό εδώ το link. Για όσους τώρα θα ήθελαν πρώτα να γνωρίσουν την ίδια τη Jancis Robinson MW λίγο καλύτερα και να κατανοήσουν τη σχέση της με το Ελληνικό κρασί, μπορούν να διαβάσουν την μοναδική ως τώρα συνέντευξη που έχει δώσει σε Ελληνικό μέσο, κάνοντας κλικ εδώ, αλλά και εδώ.  Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του Διεθνούς Διαγωνισμού Οίνου που διοργανώνει κάθε χρόνο το περιοδικό Decanter, και έχω τη χαρά να σας πληροφορήσω ότι η Ελλάδα δεν τα πήγε διόλου άσχημα. Συγκεκριμένα τα κρασιά μας απέσπασαν συνολικά πάνω από 120 διακρίσεις, ανάμεσα στις οποίες και έξι χρυσά μετάλλια (όλα τους επάξια). Αυτά είναι: Το Κτήμα ΑΛΦΑ 2006 και το Κτήμα ΑΛΦΑ 2007 (το οινοποιείο απέσπασε συνολικά 8 διακρίσεις και είναι το μόνο που κέρδισε 2 χρυσά), το Ασύρτικο Wild Ferment 2008 (η νέα ετικέτα της ΓΑΙΑΣ Οινοποιητικής, που απέσπασε συνολικά 3 διακρίσεις), το Δάκρυ του Πεύκου 2008 (θρίαμβος για τη Ρετσίνα και άλλη μία δικαίωση για το Οινοποιείο Κεχρή, που κέρδισε συνολικά 2 διακρίσεις), ο ΟΒΗΛΟΣ Λευκός 2008 (από το Κτήμα Βιβλία Χώρα, που απέσπασε συνολικά 7 διακρίσεις), και η Νεμέα 2006 από το Κτήμα Μητραβέλα (που απέσπασε συνολικά 2 διακρίσεις). Όλα τα οινοποιεία μας που συμμετείχαν στο διαγωνισμό αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Όποιος ενδιαφέρεται να ενημερωθεί αναλυτικά για όλα τα (Ελληνικά και μη) κρασιά που διακρίθηκαν στο διαγωνισμό του Decanter 2009, μπορεί να ψάξει και να βρει τα πάντα αν επισκεφτεί την ειδική σελίδα με τα αποτελέσματα του διαγωνισμού, κάνοντας κλικ σε αυτό εδώ το link.  Εγώ το λέω εδώ και καιρό ότι η κρίση θα έχει και κάποια πλεονεκτήματα για εμάς τους οινόφιλους... Και (άλλη) μία απόδειξη μας έρχεται από το Bordeaux και την φετινή καμπάνια en primeur των οινοποιών και των négociants της περιοχής. Σταθερές (υπερ)αξίες... 04/02/2009
 Ποιος έχει αναρωτηθεί άραγε ποιες είναι οι πραγματικές τιμές κόστους των μεγάλων Γαλλικών κρασιών; Πόσο δηλαδή κοστίζει στον ίδιο τον παραγωγό το σταφύλι (είτε προέρχεται από ιδιόκτητα αμπέλια είτε αγοράζεται), συν όλες οι περαιτέρω διαδικασίες, για να προκύψει τελικά ένα κρασί περιορισμένης παραγωγής, που θα κοστίζει (κατ' επέκταση) μία μικρή περιουσία ανά φιάλη; Καλή η παλαίωση, αλλά με μέτρο... 03/20/2009
 Μπορεί η παλαίωση να είναι σύνηθες θέμα συζήτησης ανάμεσα σε οινόφιλους, ωστόσο ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των κρασιών που παράγονται σε όλο τον κόσμο καταναλώνονται νεαρά, ή τουλάχιστον αρκετά πριν εξελιχθούν όπως και όσο μπορούν. Αυτό γίνεται, κατά ένα σημαντικό βαθμό, επειδή εμείς οι λάτρεις του κρασιού δύσκολα μπορούμε να επιστρατεύσουμε την απαραίτητη υπομονή για να αφήσουμε ένα κρασί να παλαιώσει σωστά, ώστε να το απολαύσουμε στο "ζενίθ" της εξέλιξής του.  Σύμφωνα με δημοσιεύματα που έκαναν τον γύρο του κόσμου, οι ειδικοί απόλαυσαν την 184χρονη Σαμπάνια, η οποία χαρακτηριζόταν από αρώματα "τρούφας, καραμέλας, σύκων και ιωδίου της θάλασσας". Βεβαίως ο αφρισμός της είχε χαθεί εδώ και αρκετές δεκαετίες, δίνοντας πλέον τη θέση του σε ένα ανεπαίσθητο τσίμπημα της γλώσσας. Η Σαμπάνια ήταν εμφανώς οξειδωμένη, ωστόσο δεν είχε καταστραφεί χάρη στο γεγονός ότι η ζεστή εσοδεία του 1825 είχε δώσει υπερώριμα σταφύλια και κατ' επέκταση κρασί αρκετά υψηλό σε αζύμωτα σάκχαρα, τα οποία, σε συνδυασμό με μία μικρή ποσότητα brandy που είχε προστεθεί στο στάδιο του dosage πριν την σφράγιση της φιάλης, βοήθησαν το περιεχόμενο να διατηρηθεί καλύτερα από ότι θα περίμενε κανείς. Κάποιοι μάλιστα από τους δοκιμαστές σχολίασαν ότι η Perrier-Jouet του 1825 απέσπασε ευνοϊκότερα σχόλια και καλύτερη βαθμολογία από μεταγενέστερες εσοδείες της ίδιας ετικέτας, όπως αυτές του 1846, του 1848 ή του 1874, που συμμετείχαν στην ίδια δοκιμή! Κυκλοφορεί και στην Ελλάδα το Gambero Rosso! 02/28/2009
 Λοιπόν είμαι πανευτυχής γιατί εδώ και λίγο καιρό διανέμεται και στην Ελλάδα το Ιταλικό περιοδικό Gambero Rosso, και μάλιστα και στην Αγγλική του έκδοση. Για όσους δεν γνωρίζουν, το Gambero Rosso (που σημαίνει "κόκκινη γαρίδα" - πρωτότυπο όνομα για περιοδικό) είναι η βίβλος της Ιταλικής οινογαστρονομίας. Κάθε τεύχος παρουσιάζει πρώτες ύλες, εστιατόρια, περιοχές, κρασιά αλλά και συνταγές που αντικατοπτρίζουν την γεύση της Ιταλίας από άκρη σε άκρη. Το Gambero Rosso κυκλοφορεί στα περίπτερα που φέρνουν συνήθως ξένα περιοδικά κρασιού και γαστρονομίας, καθώς και στα βιβλιοπωλεία και τα newsstands Ελευθερουδάκης. Το αγγλόγλωσσο Gambero Rosso κυκλοφορεί κάθε τρεις μήνες και κάθε τεύχος κοστίζει €6,90.  Αυτό βέβαια που δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να βρει στην Ελλάδα είναι ο ετήσιος οδηγός οίνου Vini d' Italia που εκδίδει κάθε χρόνο το Gambero Rosso, και ο οποίος αποτελεί το απόλυτο εργαλείο κάθε φίλου του Ιταλικού κρασιού. Στις σελίδες του αναλύονται και βαθμολογούνται οινοποιεία και κρασιά από όλη σχεδόν την Ιταλία (η τελευταία έκδοση περιλαμβάνει 2.250 παραγωγούς και 18.000 ετικέτες). Κάθε χρόνο όλη η Ιταλία περιμένει ποια κρασιά θα λάβουν την ανώτατη τιμητική διάκριση του Gambero Rosso - τα φημισμένα 3 ποτήρια (tre bicchieri), για να πάρουν τη θέση τους ανάμεσα στην αφρόκρεμα του Ιταλικού κρασιού.  Ίσως θυμάστε ότι τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε είχα συναντήσει στη Ρόδο κάποιους στενούς συνεργάτες του μέγιστου Robert Parker Jr. (κι αν δεν θυμάστε, μπορείτε να φρεσκάρετε τη μνήμη σας κάνοντας κλικ εδώ...).  Μόλις το αντιλήφθηκα και το θεωρώ καταπληκτικό! | ________________________ 
Γράφει και υπογράφει **************************** *ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ*
* Το Σάμος Grand Cru 08 διακρίνεται στα βραβεία Decanter σύμφωνα με ζωντανή ανταπόκριση της Jancis Robinson από την τελετή, μέσω Twitter! * O Michael Doukakis επισκέφτηκε το Κατώγι Αβέρωφ στο Μέτσοβο, όπου ξαναγήθηκε στο οινοποιείο και δοκίμασε τα κρασιά του * Δύο χρυσά μετάλλια απέσπασε το Κτήμα Παυλίδη στο διαγωνισμό Concours Mondial de Bruxelles για το ΤΗΕΜΑ Λευκό 2008 και το Assyrtiko 2008 
Professional Member  Custom Search       Ενότητες:All Αρχείο:September 2009 Διαβάζω: Επίσημος Χορηγός Διοργάνωσης Εκδηλώσεων:    |
RSS Feed