The TeLeGourmet Chronicles

Η σημερινή μέρα, όπως αναμενόταν, ήταν τέλεια. Μετά από ένα απίστευτο πρωινό που απολαύσαμε με φόντο την εκπληκτική θέα από την ταράτσα του ξενοδοεχίου, πήραμε τους δρόμους!

Το δρομολόγιο ξεκίνησε με σύντομες στάσεις σε μερικές από τις μικρές πόλεις που συνθέτουν το Chianti Classico: την Greve, την Radda, την Castellina και το Panzano. Στο τελευταίο μείναμε περισσότερο, προκειμένου να επισκεφτούμε δύο ιδιαίτερα αξιόλογα οινοποιεία: την Villa Cafaggio και το Fontodi.

Και τα δύο οινοποιεία βρίσκονται στην ιδιαίτερα προνομιούχα περιοχή της Χρυσής Κοιλάδας (Conca d' Oro). Στη Villa Cafaggio η γλυκύτατη Ελίζα μας έκανε μία πλήρη ξενάγηση, ενώ οργάνωσε για εμάς και μία δοκιμή τεσσάρων χαρακτηριστικών κρασιών: του Chianti Classico 2006 και του Chianti Classico Riserva 2005 του κτήματος, καθώς και των 2 Super Tuscans τους: του San Martino 2000 (από 100% Sangiovese) και του Cortaccio 2003 (από 100% Cabernet Sauvignon). Τα δύο πρώτα ήταν πολύ όμορφα και τυπικά, το συγκεκριμένο San Martino ωστόσο, χωρίς να είναι κακό, δεν ήταν "στη χρονιά του". Το Cortaccio όμως ήταν χωρίς αμφιβολία ένα από τα καλύτερα Cabernet Sauvignon που έχω δοκιμάσει τελευταία. Όποιος προτιμάει ερυθρά κρασιά με σώμα, ένταση και ταννίνες "στο Θεό" καλά θα κάνει να το αναζητήσει.

Στο Fontodi τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Το οινοποιείο έχει μία πολύ πιο "boutique" προσέγγιση, ενώ μας φρόντισε προσωπικά ο ιδιοκτήτης, ο εξαιρετικός Giovanni Manetti. Μαζί του δοκιμάσαμε 3 απίστευτα κρασιά του: το πολύ καλό και μυώδες Chianti Classico 2006, το πανέμορφο Vigna del Sorbo Chianti Classico Riserva 2004 που πρόσφατα απέσπασε 95 βαθμούς από τον Αμερικάνο guru Robert Parker, αυτό όμως που ήταν η αποκάλυψη ήταν το Flaccianello della Pieve 2005: το Τοσκανέζικο Sangiovese στα καλύτερά του. Το συγκεκριμένο κρασί έχει θέσει ήδη υποψηφιότητα για τον τίτλο του κορυφαίου κρασιού αυτού του ταξιδιού!

Έπεται συνέχεια. Τόσο σήμερα το βράδυ, από τους οικοδεσπότες μας στο οινοποιείο Capannelle, όσο και αύριο, με επισκέψεις στο Tenuta Tignanello (που λέγαμε...) και το Castello di Nipozzano της οικογένειας Frescobaldi. Ανυπομονώ!...

Φτάσαμε αργούτσικα στην Τοσκάνη - τοπική ώρα 7.00 το απόγευμα. Η οδήγηση από Ανκόνα μας πήρε λίγο παραπάνω γιατί σταματήσαμε σε μία όμορφη ταβέρνα στα μισά της διαδρομής για φαγητό.

Οι πρώτες εντυπώσεις από το μέρος που θα μείνουμε είναι για όλους φοβερές. Προς το παρόν βολευόμαστε και φρεσκαριζόμαστε, γιατί το βράδυ θα ακολουθήσει δείπνο μετά γευσιγνωσίας. Εγώ, όπως φαντάζεστε, τραβάω φωτογραφίες σαν μανιακός.

Ακολουθούν λοιπόν παρακάτω οι πρώτες φωτογραφίες με διάφορες απόψεις από την Villa San Michele, το ξενοδοχείο του φημισμένου οινοποιείου Capannelle στο Chianti Classico, που μας φιλοξενεί:

Λοιπόν, όπως ο Πρωινός Καφές τα καλοκαίρια μετακομίζει στο Λαγονήσι ή τη Μύκονο, έτσι και τα Telegourmet Chronicles αυτή την εβδομάδα θα εκπέμπουν από την Τοσκάνη!

Συντονιστείτε λοιπόν από Τετάρτη και μετά - πρώτα ο Θεός - για καθημερινές ανταποκρίσεις και φωτορεπορτάζ από τις οινογαστρονομικές περιπλανήσεις της παρέας στην παραμυθένια περιοχή του Chianti Classico...

Λοιπόν, όσοι περιμένουν τον Αύγουστο για να φύγουν για διακοπές, έχουν μία καλή δικαιολογία για εκδρομή την άλλη Κυριακή.

Σύμφωνα με την πρόσκληση που έλαβα, οι «Δρόμοι του Κρασιού της Βορείου Ελλάδος» μας προσκαλούν στην έκθεση της «Διαδρομής του κρασιού των θεών του Ολύμπου» που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 27 Ιουλίου, από τις 18:00 έως τις 23:00, στο Κέντρο Μεσογειακών Ψηφιδωτών, στο Δίον Πιερίας. Στην εκδήλωση, η είσοδος στην οποία είναι ελεύθερη για το κοινό, οι φίλοι του κρασιού θα έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν τα μέλη του οινοτουριστικού δικτύου που ανήκουν στη «Διαδρομή των θεών του Ολύμπου», δηλαδή τα επισκέψιμα οινοποιεία, τους ξενώνες, τα εστιατόρια και τα εργαστήρια τοπικών προϊόντων.
Εκπροσωπώντας το κρασί, στην εκδήλωση λαμβάνουν μέρος το Κτήμα Κατσαρού από την Κρανιά Λάρισας, η Οινοποιία Ντούγκος από την Ιτέα Τεμπών Λάρισας, καθώς και η εταιρεία Τσάνταλη από την Ραψάνη Λάρισας.

Παράλληλα, στο Κέντρο Μεσογειακών Ψηφιδωτών φιλοξενείται στα πλαίσια του Φεστιβάλ Ολύμπου και η έκθεση 185 έργων του Γιάννη Τσαρούχη με ελεύθερη είσοδο, ενώ την ίδια μέρα, Κυριακή 27 Ιουλίου, πραγματοποιείται στο αρχαίο θέατρο του Δίου η θεατρική παράσταση «Το Φιόρο του Λεβάντε» με τον Σπύρο Παπαδόπουλο σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου.

Εγώ εκείνο το απόγευμα θα βρίσκομαι, αν όλα πάνε καλά, στο δρόμο του γυρισμού από την Τοσκάνη. Λίγο διαφορετικό να ήταν το timing, δεν θα έχανα με τίποτα μία τόσο ενδιαφέρουσα αλλά και... νόστιμη αφορμή για απόδραση από την Αθήνα.

Η Διαδρομή των θεών του Ολύμπου είναι το νοτιότερο άκρο, η είσοδος για την υπόλοιπη Ελλάδα, της ευρύτερης οινοπαραγωγικής ζώνης της Βορείου Ελλάδος. Η εκδήλωση αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίσουμε τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα κρασιά, αλλά και τον συνολικό οινο-γαστρονομικό πλούτο της περιοχής.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν και άλλες εκδηλώσεις των Δρόμων του Κρασιού της Βορείου Ελλάδος, μπορούμε να αποτανθούμε στην Ένωση Οινοπαραγωγών του Αμπελώνα της Βορείου Ελλάδος (ΕΝΟΑΒΕ), στο τηλέφωνο 2310-281617 ή στην ιστοσελίδα www.wineroads.gr.  

Ζέστη έπιασε πάλι, ε; Να 'χαμε τώρα ένα δροσερό κρασάκι από μία καινούρια και εξωτική οινοπαραγωγό χώρα... Ας πούμε από την... Σουηδία!...

Εσείς μπορεί να γελάτε, εγώ όμως σοβαρολογώ! Διαβάζω στο Decanter του Αυγούστου ένα μίνι-προφίλ του Σουηδού οινοποιού Göran Amnegård, ο οποίος όχι μόνο διατηρεί το βορειότερο οινοποιείο στον κόσμο, αλλά παράγει και κρασιά που κερδίζουν βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς! Εκεί λοιπόν, στην μικρή πόλη της Flen, λίγο έξω και νοτιότερα της Στοκχόλμης, το οινοποιείο Blaxsta Vingård αξιοποιεί στο έπακρον το φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη, λειτουργώντας σε θερινές θερμοκρασίες που κυμαίνονται γύρω στους 16 Βαθμούς Κελσίου, με παρατεταμένη ηλιοφάνεια κατά τους μήνες της ωρίμανσης του σταφυλιού, αλλά και απολαμβάνοντας ένα σερί από ιδιαίτερα ήπιους χειμώνες τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για συνθήκες, με άλλα λόγια, που θα ζήλευαν άλλες διάσημες βόρειες οινοπαραγωγικές περιοχές, όπως π.χ. η Καμπανία!

Μάλιστα μπορεί το άρθρο του Decanter να εστιάζει στο βραβευμένο Eiswein του Blaxsta Vingård, εγώ όμως διαβάζω στο site του οινοποιείου ότι παράγει και Chardonnay, αλλά και Merlot, το οποίο όμως το "ταράζουν" οι σφίγγες με το που ωριμάζει. Αναρωτιέμαι τι αλκοολικό τίτλο να έχουν τα κρασιά αυτά, και πραγματικά με τρώει η περιέργεια να τα δοκιμάσω...

Όσο βέβαια για το Eiswein του οινοποιείου, αυτό είναι περιζήτητο, αφού η μισή ποσότητα εξάγεται στο Χονγκ Κονγκ, την Αγγλία και τη Βραζιλία, ενώ η άλλη μισή διατίθεται από πολύ επιλεγμένα εστιατόρια στη Σουηδία. Διαβάζω πάντως ότι η ζήτηση για το Σουηδέζικο Eiswein αναμένεται να αυξηθεί κατακόρυφα, ειδικά καθώς το κλίμα στη Γερμανία, την παραδοσιακή μεγάλη δύναμη στην παγκόσμια παραγωγή Eiswein, έχει πάψει πλέον να είναι αρκούντως ψυχρό!...

Έχετε καταλάβει, φαντάζομαι, ότι ο φάκελος "Σουηδέζικο κρασί" μόλις άνοιξε για μένα, και μου έχει κεντρίσει αφάνταστα το ενδιαφέρον. Δεσμέυομαι λοιπόν να μάθω λοιπόν περισσότερα και θα επανέλθω...

Χτες το βράδυ οι WineThusiasts μαζευτήκαμε στο Τηλέμαχος Barbecue Club στην Κάτω Κηφισιά για ένα όμορφο δείπνο πριν φύγουμε για διακοπές.
Το μενού - που φτιάχτηκε ειδικά για εμάς - περιελάμβανε τα εξής:
Γλώσσα μοσχαρίσια
Ταρτάρ από μοσχάρι
Ντολμάδες αμπελόφυλλο
Καβουρμάς (από βοδινό και βουβαλίσιο κρέας)
Χειροποίητα λουκάνικα BBQ (από μοσχαρίσιο και βοδινό κρέας)
Ριζότο γαμοπίλαφο
Σαλάτα BBQ
Φιλετάκια από ζυγούρι
Μοσχαρίσια μπιφτέκια
Πατάτες στον ξυλόφουρνο
Φιλετάκια βουβαλίσια με ψητά λαχανικά
Μοσχαροκεφαλή στη γάστρα
Χτένι μοσχαρίσιο με σάλτσα από λεμόνι και chardonnay
Γλυκό cheesecake ή σουφλέ σοκολάτας
Καφές

Εννοείται, βεβαίως, ότι όλα αυτά δεν κατέβηκαν κάτω "ξεροσφύρι". Συνοδεύτηκαν λοιπόν με τα παρακάτω Νοτιοαφρικάνικα διαμάντια:
Saxenburg Chardonnay
Κlein Constantia Rosé (Merlot, Cabernet Sauvignon)
Bouchard Finlayson Hannibal (Pinot Noir, Sangiovese, Shiraz, Barbera)
Raka Biography (Shiraz)
Raka Quinary (Cabernet Sauvignon, Merlot, Cabernet Franc, Petit Verdot, Malbec)
Επιδόρπιος Οίνος: Jonkheer Muscatheer

Όπως καταλαβαίνετε - και όπως προδίδουν οι φωτογραφίες - φάγαμε, ήπιαμε και περάσαμε... βασιλικά. Άντε λοιπόν τώρα, ανανεώνουμε με το καλό το ραντεβού μας για το Σεπτέμβρη, ενδεχομένως και σε... διεθνές έδαφος!...

Σας έλεγα τις προάλλες για τα Ιταλικά κρασιά και πώς τα σύγχρονα "θαύματα" της Τοσκάνης προέκυψαν παραβιάζοντας την τότε παράλογη οινική νομοθεσία της περιοχής. Ανέτρεξα λοιπόν στις σημειώσεις μου από τη τελευταία κάθετη δοκιμή Tignanello Antinori στην οποία είχα παρευρεθεί πριν λίγους μήνες. Και εστιάζω στο Tignanello επειδή ήταν το πρώτο κρασί που σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης. Και αν όλα πάνε καλά, θα το επισκεφτώ στα "λημέρια" του, στην Tenuta Tignanello, στην καρδιά του Chianti Classico, την άλλη εβδομάδα.

Το Tignanello, λοιπόν, είναι: α) το πρώτο κρασί που χρησιμοποίησε Sangiovese παλαιωμένο σε βαρέλι, β) το πρώτο κρασί της περιοχής που βασίστηκε σε χαρμάνι με ξένες ποικιλίες όπως το Cabernet Sauvignon, γ) και ένα από τα πρώτα ερυθρά κρασιά του Chianti στα οποία δεν συμμετείχαν λευκές ποικιλίες. Καταλαβαίνετε λοιπόν την ιστορική σημασία του κρασιού αυτού, πέρα από την αδιαμφισβήτη ποιότητά του.

Το Tignanello είναι χαρμάνι Sangiovese, Cabernet Sauvignon και Cabernet Franc. Όλα τα σταφύλια προέρχονται από το ίδιο το κτήμα, που βρίσκεται λίγο έξω (νότια) από τη Φλωρεντία. Όπως είναι αναμενόμενο, στο χαρμάνι πρωτοστατεί το Sangiovese (που από το 2001 και μετά συμμετέχει με ποσοστό 85%), ενώ το Cabernet Sauvignon και το Cabernet Franc συμμετέχουν με ποσοστά 10% και 5% αντίστοιχα. Όπως συμβαίνει με κάθε πραγματικά ποιοτικό κρασί, το Tignanello παράγεται και διατίθεται στο εμπόριο μόνο εφόσον η χρονιά είναι εξαιρετική. Για το λόγο αυτό, τα τελευταία 35 χρόνια έχει "πηδήξει" 6 εσοδείες, με πιο πρόσφατη αυτήν του καταραμένου (για την ευρύτερη περιοχή) 2002.

Για όσους ενδιαφέρονται να δούν το Tignanello κάθετα, οι σημειώσεις μου λένε τα εξής:
- το 1997 θεωρείται η εσοδεία του αιώνα για την Τοσκάνη. Πράγματι, το κρασί, που είναι πλέον 11 ετών, παρουσιάζει μία όμορφη και πολύπλοκη μύτη με νότες από δέρμα και καπνό, καθώς και κρέας κοκκινιστό. Στο στόμα διατηρεί δυνατές ταννίνες, εξαιρετική οξύτητα και πολύ καλή διάρκεια.
- Το 1999 ήταν πιο ψυχρή χρονιά, και φαίνεται. Η μύτη είναι πιο πιπεράτη και άγρια, ενώ το φρούτο πιο διακριτικό. Στο στόμα το κρασί είναι γεμάτο και δυνατό, οι ταννίνες πιο διακριτικές, ενώ η οξύτητα πολύ πιο έντονη.
- Το 2000 η μύτη είναι πράσινη, με αρώματα όπως ραπανάκι και horseradish να συνυπάρχουν με φρούτα και λουλούδια. Το στόμα είναι εντυπωσιακό με αρώματα από καφέ, δέρμα και πιπεριά, δυνατές ταννίνες, σωστή οξύτητα και μεγάλη διάρκεια.
- Το 2001 ήταν από τις πιο καλές τελευταίες χρονιές, ειδικά για το Sangiovese, γι αυτό και η συμμετοχή του στο χαρμάνι αυξήθηκε από 80% σε 85%. Η μύτη είναι γλυκιά και μυρωδάτη, με έντονα τα στοιχεία των γλυκών μπαχαρικών και του καπνού. Στο στόμα το κρασί είναι δεξιοτεχνικά ισορροπημένο, με το φρούτο να παίρνει την γευστική πρωτοκαθεδρία. Η διάρκειά του είναι γλυκιά και μεγάλη, ωστόσο φαίνεται ότι ακόμα θέλει αρκετό χρόνο για να "ανοίξει" καλά.
- Το 2005 πήρε από εμένα την υψηλότερη βαθμολογία. Όπως έμαθα, τη χρονιά εκείνη μάζεψαν τις πέτρες του αμπελιού, τις έτριψαν και την χοντρή άμμο/σκόνη που δημιούργησαν την σκόρπισαν στο χώμα του ίδιου του αμπελιού, για να εντείνουν την αποτύπωση του terroir στον καρπό και το κρασί. Επιπλέον, με αυτή την τεχνική πέτυχαν και καλύτερη ωρίμανση, λόγω της δυνατότερης αντανάκλασης του ήλιου πάνω στην πετρώδη άμμο του αμπελιού. Η μύτη σε αυτό το κρασί είναι α-πί-στευ-τη. Το φρούτο είναι σκούρο, γλυκό και γεμάτο (θυμίζει μία νόστιμη κομπόστα). Στο στόμα τα φρούτα είναι όμορφα και σκούρα, ενώ οι ταννίνες είναι απλά ιδανικές, όπως και η οξύτητά του. Το Tignanello 05 αφήνει μία γλυκιά, εξαιρετική επίγευση που παρακαλάς να μην τελειώσει. Είναι προφανές ότι το συγκεκριμένο κρασί θέλει ακόμα χρόνο, ωστόσο εγώ το απόλαυσα στο έπακρον και ξέρω ότι αν το έχω στη συλλογή μου δύσκολα θα συγκρατηθώ για πολύ.

Μιλώντας για συλλογές, νομίζω (έχω αποφασίσει δηλαδή) ότι το Tignanello 05 θα είναι το κρασί που θα φέρω, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, γυρνώντας από το ταξίδι μου στα τέλη του μηνός. Έχει έρθει ήδη, βεβαίως, εδώ, ωστόσο στην Ιταλία η duty free τιμή του είναι €48, ενώ στην Ελλάδα, αν δεν κάνω λάθος, η λιανική του ξεπερνάει τα €80. Οπότε, δέχομαι παραγγελίες!...
Μάλιστα αναρωτιέμαι (θα μάθουμε απόψε, φαντάζομαι) αν ο Νάσος ακολούθησε τη συμβουλή μου και "φόρτωσε", τώρα που ήταν στο Μιλάνο...

Ξεκαθαρίζω "με το καλημέρα" ότι η συνταγή δεν είναι δική μου αλλά του μέγιστου Jamie Oliver. Εγώ αφ'ενός εκανα κάποιες πολύ μικρές αλλαγές/παρεμβάσεις, και αφ' ετέρου εντυπωσιάστηκα από την έκφραση ικανοποίησης της συζύγου με την πρώτη μπουκιά αλλά και μέχρι που έγλειψε το πιάτο στο τέλος. Αφού λοιπόν το πιάτο πέρασε από έναν τόσο αυστηρό και δύσκολο κριτή, σας το προτείνω με κλειστά μάτια!

Ξεκινάμε λοιπόν. Για την κολοκυθο-καρμπονάρα μας (εμένα και του Jamie εννοώ...) θα χρειαστείτε:
- 1 πακέτο των 500gr πέννες πολύχρωμες
- 5 μεγαλούτσικα κολοκύθια
- 4 αυγά
- 10 φέτες καπνιστό μπέικον ή πανσέτα (προτιμώ μπέικον που έχει πιο έντονη γεύση)
- 150 gr χαλούμι*
- 50 gr παρμεζάνα σε ξύσμα (πέταλα)
- 5 κουταλιές της σούπας κρέμα γάλακτος (μπορεί να είναι και διαίτης)
- μερικά φυλλαράκια από φρέσκο θυμάρι
- Ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση:
1. Ξεκινάμε την προεργασία μας κόβοντας τα κολοκυθάκια στη μέση εγκάρσια, και μετά σε (όχι πολύ λεπτά) μισοφέγγαρα. Παράλληλα κόβουμε το χαλούμι σε κύβους, το μπέικον σε χοντρά κομμάτια και τα φυλλαράκια του θυμαριού σε πολύ μικρά και λεπτά κομματάκια
2. Βάζουμε σε μεγάλη κατσαρόλα μπόλικο νερό με χοντρό αλάτι να βράσει. Μόλις βράσει, ρίχνουμε τις πέννες μας με στόχο να γίνουν al dente (αν δεν είμαστε σίγουροι για το χρόνο, ακολουθούμε τις οδηγίες στο κουτί)
3. Σε ένα μπωλ χτυπάμε τα αυγά μας καλά, προσθέτουμε την κρέμα, το μισό χαλούμι και την παρμεζάνα και αναμιγνύουμε καλά για να γίνει μία παχύρευστη σάλτσα. Προσθέτουμε φρέσκο πιπέρι και αλάτι
4. Σε μεγάλο τηγάνι τσιγαρίζουμε τα κομματάκια του μπέικον σε ελαιόλαδο. Όταν αυτό έχει αρχίσει να παίρνει χρώμα και να μοσχοβολάει, ρίχνουμε τα κολοκυθάκια, τα οποία ουσιαστικά τηγανίζουμε ελαφρά στο λάδι που έχει πάρει το άρωμα του μπέικον. Προσθέτουμε απλόχερα φρέσκο μαύρο πιπέρι, στη συνέχεια το θυμάρι, και ολοκληρώνουμε τη διαδικασία μέχρι τα κολοκυθάκια μας να έχουν καλυφθεί τελείως από το λάδι και να έχουν αρχίσει να "χρυσίζουν" στο χρώμα.
5. Οι πέννες μας έχουν βράσει. Τις σσουρώνουμε, αφού έχουμε πρώτα κρατήσει σε ένα φλυτζάνι ανάλογη ποσότητα του νερού της βράσης των ζυμαρικών.
6. Αναμιγνύουμε αμέσως τις πέννες με τα κολοκυθάκια και το μπέικον, αποσύρουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε το νερό της βράσης, καθώς και τη σως της κρέμας, του αυγού και των τυριών.
7. Στο τελευταίο ανακάτεμα προσθέτουμε το υπόλοιπο χαλούμι και σερβίρουμε τρίβοντας φρέσκο πιπέρι από πάνω.

* Η συνταγή βεβαίως δεν προβλέπει χαλούμι, αλλά παρμεζάνα. Εγώ όμως βρήκα ψωνίζοντας ένα εξαιρετικό artisan χαλούμι και είπα να "παίξω" με αυτό - και δεν το μετάνιωσα. Το χαλούμι γενικώς μου αρέσει γιατί δίνει γεύση, αφού είναι αρκετά αλμυρό, δεν λιώνει, ενώ τα μυρωδικά του δίνουν μία έξτρα αρωματική διάσταση στο πιάτο.

Με τι κρασί συνδυάζουμε; Επιθεωρώντας την συνταγή, πριν βγω για ψώνια, είχα κατασταλάξει σε ένα μυρωδάτο Νεοζηλανδέζικο Sauvignon Blanc, τα πράσινα αρώματα του οποίου θα έκαναν καλό παιχνίδι με τα κολοκυθάκια, και όχι μόνο. Στον Βασιλόπουλο, όμως, έπεσα σε μία μεγάλη προθήκη που είχε τη Λημνία Γη 2007 του Κτήματος Χατζηγεωργίου σε προσφορά (€7.20). Θυμήθηκα λοιπόν το φίλο μου τον Πέτρο και το πόσο όμορφα είχαμε περάσει στη Λήμνο παρέα, σκέφτηκα και ότι το ευωδιαστό ξηρό Μοσχάτο του θα πήγαινε τέλεια με τα αρώματα του θυμαριού της συνταγής, αλλά και του δυόσμου από το χαλούμι, οπότε η Λήμνος επεκράτησε της Νέας Ζηλανδίας πανηγυρικά!

Καλή όρεξη!

Έχετε παρακολουθήσει την ιστορία που έχει ξεσπάσει εδώ και κάτι μήνες με τα κρασιά Brunello του Montalcino; Έχει γίνει ολόκληρο σκάνδαλο, το οποίο εξελίχθηκε σε μεγάλο δικαστικό αγώνα, επειδή σε κάποιο έλεγχο που έγινε σε δείγματα κρασιών, βρέθηκαν ενδείξεις νοθείας. Όχι, δεν πρόκειται για χημικά, δηλητήρια, κλπ, όπως θα περίμενε ο Έλληνας τηλεθεατής του Ευαγγελάτου και του Νίκου Τσιαμτσίκα. Απλά, ο έλεγχος έδειξε ότι αντί για 100% Sangiovese, που είναι βάση νόμου η ποικιλιακή σύνθεση του Brunello di Montalcino, κάποιες φιάλες περιείχαν - άκουσον άκουσον - μη επιτρεπόμενες ποικιλίες όπως Cabernet Sauvignon ή Merlot, σε ποσοστά που άγγιζαν το 1%! Δίκαια αναρωτιέστε λοιπόν, σε τι κόσμο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;;;!!!

Είναι γεγονός ότι η ποικιλία του Brunello, που είναι κλώνος του Sangiovese Grosso, ενδείκνυται για να δίνει κρασιά με δύναμη, ένταση, πλούσιο σώμα και γεμάτες ταννίνες. Γι αυτό και το Brunello di Montalcino είναι ένα δυνατό, χειμωνιάτικο ερυθρό κρασί που συνοδεύει δυνατά κόκκινα κρέατα και έχει αδυναμία στο μεγαλόσωμο κυνήγι, όπως ελάφι ή αγριογούρουνο. Ωστόσο, θεωρώ αστείο να δημιουργείται θέμα γύρω από την ύπαρξη μίας ευγενούς, διεθνούς ποικιλίας σε ποσοστό μικρότερο ή ίσο του 1% σε οποιοδήποτε κρασί, ειδικά όταν πρόκειται για κρασιά με έντονο προσωπικό στοιχείο από παραδοσιακούς οίκους μίας πολύ γνωστής οινοπαραγωγικής περιοχής. Ειδικά μάλιστα από τους Ιταλούς, ορισμένα από τα καλύτερα κρασιά των οποίων προέκυψαν μέσα από ανατροπές, ρήξεις με το κατεστημένο και συνειδητές παραβάσεις απαρχαιωμένων νομοθεσιών.

Κάποιοι βγήκαν ήδη και είπαν ότι τα δικά τους τα κρασιά ελέγθηκαν και είναι ανόθευτα και καθαρά: Προ ημερών έλαβα με χαρά το σχετικό δελτίο τύπου από τον οίκο Antinori - λέω με χαρά γιατί και αγαπώ τον συγκεκριμένο οίκο και υποστηρίζω όσους έχουν αγωνιστεί για να στηρίξουν και να αναδείξουν την ποικιλία του Sangiovese, που είναι από τις πολύ αγαπημένες μου. Ωστόσο, το ξαναλέω, εμένα με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Και αν αυτό είναι εξαιρετικό, όπως είναι τα καλά Brunelli που έχω δοκιμάσει, τότε είμαι διατεθειμένος να αποδεχτώ την ύπαρξη μίας ξένης ποικιλίας σε ποσοστό 1%, που στον οινικό κόσμο θεωρείται ουσιαστικά μηδαμινό.

Ευελπιστώ ότι θα μπορώ να σας πω νεότερα και πιο εμπεριστατωμένα στοιχεία όταν επιστρέψω από Τοσκάνη, καθώς θα έχω συναντηθεί με τους φίλους μου στο Poggio Antico, που είναι από τα αγαπημένους μου παραγωγούς Brunello di Montalcino. Στο μεταξύ, οι φίλοι του Brunello μπορούν να ενημερώνονται σχετικά με το αγαπημένο τους ερυθρό κρασί από την ιστοσελίδα τους κλαδικού οργάνου της περιοχής, του Consorzio del Vino Brunello di Montalcino.

Η προβολή του Merlove, του έργου-οδοιπορικού για το Merlot που σας είχα αναφέρει προ καιρού, έγινε στις 27 του Ιουνίου στην Καλιφόρνια με μεγάλη επιτυχία - τη μεγαλύτερη δυνατή δηλαδή, καθώς ξεπούλησε θέσεις και εισιτήρια. Το έργο θα ξαναπροβληθεί τον Σεπτέμβριο και μετά θα αρχίσει διεθνή περιοδεία.

Στο βιντεάκι που ακολουθεί, ο Rudy McClain, σκηνοθέτης και παραγωγός του Merlove, ευχαριστεί όσους τον βοήθησαν και προαναγγέλει τις χώρες στις οποίες το έργο θα προβληθεί, εκτός ΗΠΑ. Μάλιστα, αν ακούσετε προσεκτικά, περίπου 13 λεπτά από την αρχή του βίντεο, μιλάει και για την Ελλάδα - μετά την επικοινωνία που είχαμε και την κίνηση που είχαν στο site τους από Έλληνες οινόφιλους, ειδικά όταν δημοσίευσα την είδηση της πρεμιέρας, πρώτα εδώ και μετά στον ΟΙΝΟΧΟΟ του Ιουνίου.